İnsan Kendini Ne Kadar Tanır?

İnsan Kendini Ne Kadar Tanır? Başkalarını anlamaya çalışmak çoğu zaman kolay gelir. Birkaç cümle, birkaç davranış, birkaç izlenim… Zihnimiz kısa sürede bir hikâye kurar. Peki aynı dikkati kendimize gösterebiliyor muyuz? Gerçekten kim olduğumuzu biliyor muyuz? Hayatımızı hangi amaç uğruna harcıyoruz? Bizi sabah yataktan kaldıran şey nedir? Peşinden koştuğumuz hedefler gerçekten bize mi ait, yoksa zamanın ruhu tarafından mı seçildi? Başarı dediğimiz şeyin tanımını biz mi yaptık, yoksa bize mi öğretildi? Dost dediğimiz kimdir? Kimin yanında hiçbir rol üstlenmeden konuşabiliyoruz? Hangi ortam bizi çoğaltıyor, hangisi yavaş yavaş tüketiyor? Bu soruların hazır cevapları yok. Belki de olmamalı. Çünkü insan, tek seferde çözülebilecek bir bilmece değildir. Kendini bilmek, kendini tamamlamak değildir. Kendimizi çoğu zaman değişmeyen bir karakter olarak düşünürüz. Oysa hayat bunun aksini söyler. Yaşadığımız her deneyim, her karşılaşma ve her kayıp bizi yeniden biçimlendirir. Bazen hiç beklemediğimiz kadar sabırlı davranırız. Bazen de “Ben bunu neden söyledim?” diye kendimize şaşırırız. İnsanın kendine şaşırması, aslında hâlâ dönüşüyor olduğunun işaretidir. Belki de bu yüzden kendini tanımak, varılacak bir nokta değil; ömür boyu süren bir yolculuktur. Kendimize nasıl yaklaşabiliriz? Belki cevap, büyük keşiflerde değil; gündelik hayatın küçük ayrıntılarında saklıdır. Bir gün boyunca bizi sevindiren şeyleri… Canımızı sıkan olayları… Enerjimizi artıran insanları… İçimize ağırlık bırakan konuşmaları… Sessizce not etmeyi deneyebiliriz. Zaman geçtikçe bu notlar birikmeye başlar. Ve bir süre sonra yalnızca yaşadıklarımızı değil, kendimizi de okumaya başlarız. Belki öfkemizin aynı kapıyı çaldığını fark ederiz. Belki sevinçlerimizin aynı insanlarla çoğaldığını… Belki de bizi yoran şeyin olaylar değil, onlara yüklediğimiz anlam olduğunu… İnsan bazen kendini, ancak geriye dönüp baktığında görebilir. Aynı olanlar mı, farklı olanlar mı bizi büyütür? Doğal olarak bize benzeyen insanların yanında daha rahat hissederiz. Daha çok konuşur, daha çok üretir, daha kolay anlaşılırız. Fakat yalnızca bize benzeyen insanlarla çevrili bir hayat, bizi olduğumuz yerde bırakabilir. Bazen bizi en çok geliştiren, farklı düşünen insanlardır. Çünkü farklılık, yalnızca bir çatışma değil; aynı zamanda bir davettir. Sabra… Dinlemeye… Kendi sınırlarımızı görmeye… Belki de olgunlaşmaya… Her karşılaşma bizi değiştirmez. Ama bazı karşılaşmalar, kendimizle ilk kez tanışmamıza vesile olur. HALQA’nın peşinde olduğu şey de tam olarak budur. Birbirimize benzemek değil. Birbirimizin varlığı sayesinde kendimizi biraz daha yakından tanıyabilmek. Çünkü insan bazen en derin sorularını yalnızken değil, anlamlı bir sohbetin içinde duyar. Gamze Yıldırım HALQA Kurucusu